ပ၀ါရဏာ (ဖိတ္မန္ျခင္း)

1 comments
17-10-2010
ပ၀ါရဏာ၏ ေနာက္ခံ သမုိင္းေၾကာင္းအက်ဥ္း

သုံးေလာကထြဋ္ထား ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားသည္ သာသနာျဖန္႔ျဖဴးရာ ဗဟုိဌာနခ်ဳပ္ သဖြယ္ျဖစ္ေသာ သာ၀တိၳျပည္ အနာထပိဏ္သူေဌး + ပုညလကၡဏေဒ၀ီတို႔ ေစတနာေဖြးျဖဴ ေပးလွဴ ေဆာက္လုပ္ အပ္ေသာ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္၌ သီးတင္းသုံး စံေနေတာ္ မူစဥ္ကာလက ျဖစ္၏၊

သံဒိ႒( ျမင္ဘူးကာမွ်မိတ္ေဆြ ) သံဘတၱ (အတူေန အတူစား မိတ္ေဆြ) ျဖစ္ၾကေသာ ရဟန္းေတာ္တုိ႔သည္ ေကာသလတုိင္း တစ္ခုေသာ ဇနပုဒ္၌ ၀ါဆုိ ၀ါကပ္ၾက၏၊ ၀ါဆုိျပီးၾက ေသာ အခါ ၀ါတြင္းသုံးလ ကာလပတ္လုံး ညီညီညြတ္ညြတ္ ျငင္းခုံျခင္းမရွိၾကပဲခ်မ္းခ်မ္း သာ သာ ေနနုိင္္ရန္ႏွင့္ ဆြမ္းကိစၥ မပင္မပန္း ခ်မ္းသာမည့္ နည္းလမ္းကုိ တုိင္ပင္ညွိႏိႈ္င္းၾက၏။

ဗုဒၶအဆုံးအမ

0 comments
14-7-2010

အားလံုးတို႔သည္ဗဟုသုတရ႐ံုမဟုတ္ဘဲလက္ေတြ႕ေလ့က်င့္ရန္ႏွင့္အက်ိဳးရွိေအာင္အသံုးခ်ရန္ ျဖစ္သည္။


(Buddha’s Teachings are not for Knowledge only but also for Self

Practice & Implementation)


အႏွစ္သာရရွိလွျခင္း - ဗုဒၶဘုရားရွင္ အဆံုးအမ အားလံုးသည္ ဗဟုသုတရ႐ံုပါးစပ္ဖ်ားေလးမွ ေျပာေန ေဟာေန႐ံုမွ် လမ္းဆံုး ေနတာမ်ဳိးတစ္ခြန္းမွ်မရွိခဲ့ပါဘူး။ အဆံုးအမတိုင္းသည္ကိုယ္တိုင္လက္ေတြ႕ က်င့္ရမယ္ၿပီးမွမိမိႏွင့္အမ်ားအက်ဳိးအတြက္ အက်ဳိးရွိေအာင္လက္ေတြ႕အသံုးခ်ၿပီးမွသာလွ်င္ အဓိပၸာယ္ ျပည့္စံုၿပီး ပန္းတိုင္(နိဗၺာန္) သို႔ မ်က္ေမွာက္ျပဳႏိုင္ျခင္း သည္သာ အႏွစ္သာရျဖစ္ပါသည္။



ခ်မ္းသာအစစ္

လူခ်မ္းသာ နတ္ခ်မ္းသာ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာ သံုးမ်ဳိးေသာခ်မ္းသာတို႔တြင္ လူႏွင့္နတ္ခ်မ္းသာတို႔သည္ ဒုကၡသစၥာနယ္(ျဖစ္ေပၚျခင္း ခ်ဳပ္ေပ်ာက္ျခင္း တို႔က အစဥ္ထာ၀ရႏွိပ္စက္ေသာနယ္) ထဲတြင္သာ ခံစား ေနရၿပီး သံုးဆယ့္တစ္ဘံုသံသရာလည္ေစၿပီး ခ်မ္းသာအတုျဖစ္သည္။

နိဗၺာန္ခ်မ္းသာ (မေဖာက္မျပန္ ျပဳျပင္စီရင္မႈမရွိ ၿငိမ္းေအးမႈအျပည့္ ဒုကၡအားလံုးခ်ဳပ္ဆံုးျခင္း သံသရာမွလြတ္ေျမာက္ျခင္း ) သည္သာလွ်င္ မဟာသႏၲိ သုခ ခ်မ္းသာအစစ္ ျဖစ္ေပသည္။


ဘုရားကန္ေတာ့ျခင္း

ဗုဒၶဘာသာ၀င္တိုင္း ဘုရားကန္ေတာ့ၾကစဥ္ ၾသကာသမွစၿပီး ရြတ္ဆိုၾကသည္။ (ၾသကာသ ဆိုသည္မွာ ခြင့္ျပဳပါဘုရားဟု ခြင့္ေတာင္းျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ လူယဥ္ေက်းတို႔၏ အေလ့အထတစ္ခုျဖစ္သည္)

ၾသကာသရြတ္ၿပီး ဘုရားရွိခိုးေနစဥ္ ဘုရားရွင္၏ ပံုေတာ္ (အကာ)ကိုၾကည့္ၿပီး ဘုရားရွင္၏ ဂုဏ္ေတာ္ (အႏွစ္)ကိုရည္မွန္းၿပီးကန္ေတာ့မွသာလွ်င္ အဓိပၸာယ္ျပည့္စံုေပသည္။

ေႏြရာသီသင္တန္းအမွတ္တရ

0 comments
မေကြးတိုင္း၊ ၿမိဳင္ၿမိဳ႕နယ္၊ ပူတြင္းေက်းရြာ၊ အဘယ ေခမိကာရာမေက်ာင္းတိုက္
ေႏြရာသီ ဗုဒၶဘာသာယဥ္ေက်းမႈ ႏွင့္ အေျခခံ English grammar သင္တန္း ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္အမွတ္တရ

ကုသိုလ္ျပဳလွ်င္ သတိယွဥ္

0 comments
ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ (၅)ႏိုင္ငံတို႔အနက္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈျပဳလုပ္ရာ၌ ထင္ရွား ေက်ာ္ၾကားလွေသာ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံျဖစ္ပါသည္။ ဗုဒၶဘာသာျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔သည္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးရွာ၍ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ ျပဳလုပ္ေလ့ရွိၾကသည္။ ကုသိုလ္ဟုဆိုရာ၀ယ္ ကုသုိလ္သည္ (၁)ဒါနကုသိုလ္၊ (၂)သီလကုသိုလ္၊ (၃) ဘာ၀နာကုသိုလ္ ဟူ၍ (၃)မ်ိဳးရွိပါသည္။
ဤ၌ ဒါနကုသိုလ္အေၾကာင္းကို ရွင္းလင္းတင္ျပလိုပါသည္။ ဒါနကုသိုလ္တြင္လည္း ေက်ာင္းပြဲအလွဴ ၊ ဘုရားပြဲအလွဴ ၊ သဒၶါဆြမ္းကပ္အလွဴ၊ မဂၤလာဆြမ္းကပ္အလွဴ၊ ရွင္ျပဳ ရဟန္းခံအလွဴ အစရွိသည္ျဖင့္ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားသည္ ဒါနကုသိုလ္ကို မ်ားစြာျပဳလုပ္ေလ့ရွိ၏။ အလွဴရွင္တို႔၏စိတ္၌ အလွဴျပဳလုပ္ရလွ်င္ ကုသိုလ္အက်ိဳးကို အျပည့္အ၀ရရွိႏိုင္သည္ဟု ယုံၾကည္ၾကပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဆင္ျခင္သင့္သည့္ အခ်က္မ်ားစြာကို ကၽြႏ္ုပ္တင္ျပလိုပါသည္။ ေတာအရပ္ေဒသမ်ား၌ ရွင္ျပဳရဟန္းခံစသည့္ အလွဴမ်ားျပဳလုပ္လွ်င္ ဝက္သားေကၽြးျခင္း၊ ၾကက္သားေကၽြးျခင္း ဟူေသာ ဧည့္ခံေကၽြးေမြးျခင္းျဖင့္ ဧည့္ခံေလ့ရွိၾက၏။ ရိုးရိုးေကၽြးေမြးဧည့္ခံရလွ်င္ ဂုဏ္ရွိသည္ဟုပင္မထင္ၾကပါ။ ဤသုိ႔ယူဆျခင္းသည္ပင္လွ်င္ အကုသုိလ္ျဖစ္ဖုိ႔ အေၾကာင္းဖန္လာျခင္းျဖစ္၏။ ၀က္သားေကၽြး၍ အလွဴျပဳလုပ္မည္ဟုဆိုလွ်င္ ဝက္သားေပၚ(ဝက္သတ္)မည့္ ပုဂၢိဳလ္သည္ အလွဴရွင္ဒကာႏွင့္လာ၍ တုိင္ပင္ညွိႏိႈင္းကာ လူဦးေရ မည့္မွ်ဖိတ္မည့္အေၾကာင္း၊ ဘုန္းႀကီးဘယ္ႏွစ္ပါးပင့္မည့္အေၾကာင္းကို အလွဴရွင္ထံမွ အတိအက်ရယူၿပီး ဝက္အေကာင္ေရမည္မွ်သတ္ရမည္ဟုခန္႔မွန္း၍ ဝက္သားေပၚေလ့ရွိပါသည္။ ဤအေၾကာင္းအရာကို ၿမိဳ႕၌ မရည္ညႊန္းသည္ကား ၿမိဳ႕သည္ ပံ့သကူသားေပါမ်ားေသာ အရပ္ေဒသျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေတာအရပ္ေဒသဟုရည္ညႊန္းရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္တစ္ခ်က္ကား အလွဴရွင္သည္ (၁၀)သိန္းအကုန္အက်ခံကာ အလွဴျပဳလုပ္ၿပီး ဖိတ္ၾကားထားေသာ မိတ္သဂၤဟမ်ားအထံမွ အကူေငြကိုလက္ခံ၍ အလွဴၿပီးလွ်င္ ရေငြ၊ ကုန္ေငြ အရႈံးအျမတ္ကို တြက္ခ်က္ေလ့ရွိၾကပါသည္။ ဤႏွစ္ခ်က္ကိုေထာက္ၾကည့္လွ်င္ သပၸဳရိသဒါနသုတ္၌ “အတၱာနဥၥ ပရဥၥ အႏုပဟစၥ ဒါနံ ေဒတိ။ မိိမိကိုလည္းေကာင္း သူတပါးကိုလည္းေကာင္း မထိခုိက္ေစမူ၍ လွဴဒါန္းရမည္” ဟု ျမတ္စြာဘုရား၏တရားေတာ္ႏွင့္ အလြန္ပင္ဆန္႔က်င္လွ်က္ရွိပါသည္။ မိမိကို မထိခုိက္မနစ္နာေစ၍ လွဴျခင္းဟူသည္ တစ္ဆယ္တတ္ႏိုင္လွ်င္ တစ္ဆယ္ဖိုးသာလွ်င္လွဴရမည္၊ ဤသိုလွဴဒါန္းလွ်င္ မိမိကို မထိခုိက္ေစပါ။ မိမိတတ္ႏိုင္သည္ထက္ ပုိ၍လွဴဒါန္းလွ်င္ မိမိကို ထိခိုက္နစ္နာေစပါသည္။ သူတပါးကို မထိခုိက္မနစ္နာေစ၍ လွဴဒါန္းျခင္းဟူသည္ မိမိအလွဴကို ရည္ရြယ္၍ သတ္ေသာ အသားေကၽြးေမြးဧည့္ခံျခင္းမွေရွာင္ၾကဥ္ရမည္။ ပ႒ာန္းပါဠိေတာ္၌ “ ကုသလံ ဥပနိႆာယ ပါဏံ ဟနတိ-ကုသိုလ္တရားကို အမွီျပဳ(အေၾကာင္းျပဳ)၍ သူတပါးအသက္ကိုသတ္ျခင္းတည္းဟူေသာ အကုသိုလ္ျဖစ္ေစတတ္ပါသည္။ ငါသာလွ်င္ဤကဲ့သို႔လွဴႏိုင္သည္ တျခားပုဂၢိဳလ္မ်ားမလွဴႏိုင္ဟု မာနေထာင္လႊား၍လွဴဒါန္းျခင္းသည္လည္း သူတပါးကို ထိခိုက္ေစပါသည္။ ဤအခ်က္ကိုလည္း ေရွာင္ၾကဥ္ရမည္။
ပ႒ာန္းပြဲ၊ ေက်ာင္းပြဲ၊ ဘုရားပြဲမ်ား ျပဳလုပ္ရာတြင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား ဦးေဆာင္၍ ျပဳလုပ္ေသာေၾကာင့္ အင္မတန္ ဆင္ျခင္သင့္လွေပသည္။ ထိုအေၾကာင္းအရာမ်ားႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ပုံျပင္တပုဒ္ကို တင္ျပလိုပါသည္။
ဝက္သားအမိပုံျပင္
တစ္ခါက ဝက္အေမႀကီးႏွင့္ ဝက္သားေပါက္ကေလးမ်ား လယ္ကြင္းျပင္တြင္ အိပ္ေနၾကေလသည္။ ထိုအခ်ိန္၌ ေတာင္သူလယ္သမားမ်ာသည္ ၀က္သားအမိမ်ားအိပ္ေနေသာ လယ္ကြင္းျပင္အနီးသုိ႔ ေရာက္ရွိလာေလသည္။ ထိုအခါ…..ဝက္ကေလးမ်ားသည္ အသံၾကား၍ လန္႔ႏိုးလာၾက၏။
ဝက္ကေလးမ်ား။ ။ အေမ..အေမ..ထ ထ ဟုိမွာ ခေမာက္ေတြ၊ ေပါက္တူးေတြ သံတူရြင္းေတြနဲ႔ လူေတြလာေနၿပီ ရန္သူေတြထင္တယ္အေမ သားတို႔သမီးတို႔ ေျပးၾကရေအာင္။
ဝက္အေမႀကီးသည္ ထၾကည့္ၿပီး….
ဝက္အေမ။ ။ေအာ္ ဟုိလူေတြလား အဲဒီလူေတြက ေက်းဇူးရွင္ေတာင္သူလယ္သမားေတြပါ သားတို႔သမီးတို႔ရယ္ ရန္သူေတြမဟုတ္ပါဘူး ေအးေအး ေဆးေဆး စိတ္ခ် လက္ခ်အိပ္ၾကသားတုိ႔သမီးတို႔ေရ။
အတန္ၾကာေသာ္.. စစ္သားမ်ား သူတို႔အနီးသို႔ေရာက္ရွိလာျပန္ေလသည္.။
ဝက္ကေလးမ်ား။ ။ အေမ..အေမ..ထ ထ ေတာ့ ဒီတခါေတာ့ တကယ့္ရန္သူေတြထင္တယ္ ေသနတ္ေတြေရာ ၊ လက္ပစ္ဗုံးေတြေရာ လက္နက္အျပည့္အစုံပါတယ္ဗ် သားတို႔သမီးတို႔ေျပးၾကရေအာင္။
ဝက္အေမႀကီးသည္ ထၾကည့္ၿပီး….
ဝက္အေမ။ ။ေအာ္… အဲဒီလူေတြက တိုင္းျပည္ကိုကာကြယ္ေပးတဲ့ စစ္သားေတြကြယ့္ အေမတို႔ရန္သူေတြမဟုတ္ဘူး စိတ္ခ်လက္ခ်အိပ္ၾကပါကြယ္ ဘာမွမျဖစ္ဘူး။
ခဏၾကာေသာ္ .. ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား လယ္ကြင္းအနီးသို႔ေရာက္လာျပန္ေလသည္။
ဝက္ကေလးမ်ား။ ။အေမ ..ဒီတခါလာတဲ့လူေတြကေတာ့ ကတုံးေတြနဲ႔ ေအာက္ကလည္း အနီေရာင္ေတြ၀တ္လို႔ ဘာလက္နက္မွေတာ့ ပါမလာဘူး ဒီလူေတြကေတာ့ သားတုိ႔ရန္သူေတြမဟုတ္ေလာက္ပါဘူး ေနာ္အေမ။
ဝက္အေမႀကီးသည္ ထၾကည့္ၿပီး….
ဝက္အေမ။ ။ ေဟ..ဘယ္မတုံး ဟာ…ေျပးၾက သားတို႔သမီးတို႔ေရ ေျပးၾက အဲဒီလူေတြကမွ အေမတို႔ရဲ႕ရန္သူအစစ္ကြဲ႕ မင္းတို႔အေဖတုံးကလည္း အဲဒီဘုန္းႀကီးေတြရဲ႕ဘုရားပြဲမွာပဲ အသတ္ခံလိုက္ရတာ ေျပးၾက ..ေျပးၾက။ ဟူ၍ျဖစ္ပါသည္။
ဤပုံျပင္ကား တကယ္မဟုတ္ပါ။ ပုံျပင္သာျဖစ္သည္ ။ သို႔ေသာ္ ဤပုံျပင္သည္ အေၾကာင္းမဲ့ ေပၚေပါက္လာျခင္းျဖစ္ဟန္မတူေခ်။ အလွဴဒါနကုသိုလ္ျပဳၾကေသာ အလွဴရွင္ႏွင့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား သတိထား ဆင္ျခင္ေစရန္ ဖန္တီးထားဟန္တူပါသည္။ အလွဴရွင္မ်ားသည္ မည္သို႔ သတိထားဆင္ျခင္ရဟုဆိုလွ်င္ မိမိျပဳလုပ္ေသာ အလွဴဒါနသည္ ျဖစ္ႏိုင္မည္ဆိုလွ်င္ ရုိးစင္းေသာ ေကၽြးေမြးဧည့္ခံျခင္းျဖင့္ ဧည့္ခံသင့္ေပသည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားကိုလည္း ပံ့သကူသားျဖင့္သာလွ်င္ ဆြမ္းကပ္သင့္ေပသည္။ ဤအေၾကာင္းအရာႏွင့္ပတ္သက္၍ ကိုယ္ေတြ႔ျဖစ္ရပ္ေလးကို အနည္းငယ္တင္ျပလိုပါသည္။ အညာေဒသ ေက်းရြာတရြာ၌ ေက်ာင္းေရစက္ခ်ပြဲ တခုရွိသည့္အတြက္ အလွဴရွင္သည္ အက်ယ္ခ်ဲ႕လိုဟန္ ရွိပုံမရေခ်။ သို႔အတြက္ေၾကာင့္ ေက်ာင္းရွိသံဃာေတာ္သုံးပါးႏွင့္သာ ေရစက္ခ်တရားနာျပဳလုပ္လို၏။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားကို ဆြမ္းကပ္ဖို႔အတြက္ ၾကက္တေကာင္သြားဖမ္းရန္ ဒကာတေယာက္ကို တာ၀န္ေပးေလ၏။ တာ၀န္ေပးခံရေသာ ဒကာသည္ အကၽြႏု္္ပ္ကို လာ၍တိုင္ပင္ပါသည္။ ကၽြႏု္ပ္သည္ ထိုဒကာကို အေၾကာင္းစုံရွင္းလင္းျပသရ၏။ “ဘုန္းၾကီးဆိုတာ ဒိ႒ ၊ သုတ ၊ ပရိသကႋတ-လို႔ဆိုတဲ့ ျမင္သား ၊ ၾကားသား ၊ ယုံမွားသံသယရွိတဲ့အသားေတြကို မစားေကာင္း မစားအပ္ဘူး ၊ ျမင္သားဆိုတာက မိမိရဲ႕ေရွ႕မွာတင္ သတ္ျဖတ္ေနတဲ့ အသားကိုလည္းမစားရဘူး ၊ ၾကားသားဆိုတာက သတၱ၀ါတေကာင္ကို သတ္ျဖတ္ေနတဲ့အသံၾကားလွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ သတ္ေနတယ္လို႔ သူတပါးက ေျပာသံကိုၾကားရလွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း မစားရဘူး၊ ယုံမွားသံသယရွိတဲ့အသားဆိုတာက အသားဟင္းတခြက္ကိုျမင္ၾကၿပီဆိုပါစို႔ ဒီအသားဟင္းတခြက္သည္ ငါ့အတြက္မ်ား ရည္ရြယ္၍ သတ္ထားတဲ့အသားေလလားလို႔ ယုံမွားသံသယရွိလွ်င္လည္း မစားေကာင္း မစားအပ္ဘူး လို႔ဆိုတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒကာအေနနဲ႔ အဲဒီသြားဖမ္းမယ့္ၾကက္ကို သြားမဖမ္းေတာ့ပဲ အဆင္ေျပေအာင္ အလွဴရွင္ကို ေျပာျပလိုက္ေပေတာ့” ဟု ေသခ်ာစြာရွင္းျပရပါသည္။
ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားသည္ မည္သို႔သတိထားဆင္ျခင္ရမည္ဟုဆိုလွ်င္ မိမိတို႔ေက်ာင္းတြင္ ေက်ာင္းပြဲ ၊ ဘုရားပြဲ၊ ပ႒ာန္းပြဲ စသည္ပြဲမ်ားတြင္ အတတ္ႏိုင္ဆုံး အလွဴပြဲႏွင့္စပ္လ်ဥ္းၿပီး သူတပါးအသတ္ကို မသတ္မိေစဖို႔ ဒကာမ်ားကို သတိေပးရမည္ တရားေဟာရမည္။ အလြန္ဆုံးပံ့သကူသား ကိုသာလွ်င္ ျဖစ္ႏုိင္သမွ်အစီစဥ္ခိုင္းရမည္။ ဤကား ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား သတိထားဆင္ျခင္ရမည့္ အခ်က္ျဖစ္ပါသည္။ ကုသိုလ္တစ္ပဲ၊ ငရဲတစ္ပိႆာ အျဖစ္သို႔မေရာက္ေစရန္လည္းသတိထားဆင္ျခင္သင့္လွေပသည္။
အခ်ဳပ္အားျဖင့္ဆိုရေသာ္ ကုသိုလ္ျပဳလုပ္ၾကၿပီဟုဆိုလွ်င္ ဘုရားတရားေတာ္ႏွင့္အညီ ပကာသနမဖက္ဘဲ နည္းစနစ္မွန္ကန္စြာျဖင့္ ကုသုိလ္ျပဳလုပ္ၾကေစဖို႔ ကုသိုလ္ျပဳလွ်င္ သတိယွဥ္ၾကေစဖို႔ အကၽြႏ္ုပ္တတ္ႏိုင္သမွ် သတိေပးႏိႈးေဆာ္တိုက္တြန္းရင္း…….
                                                                                          ေမတၱာမ်ားစြာျဖင့္
                                                                                           လကၤာဒီပအရွင္


၀ိပႆနာ အေျခခံ ေဆာင္ပုဒ္မ်ား

0 comments
29-10-2009
၁။ မ်က္စိ, အဆင္း ၊ အလင္းဆုံရင္ ။
ျမင္, ေတြ႔ , ခံစား ၊ မွတ္သားစီရင္။
မ႐ႈျမင္ခိုက္ ၊ ျမင္ၾကိဳက္ စြဲခင္ ။
ကံဘ၀ ၊ ျဖစ္ရ ေကာင္းဆိုးပင္ ။

၂။ ဘ၀ကံရွိ ၊ ဇာတိဖြားျမင္ ။
အို ေသ ပူေဆြး ၊ ငိုေၾကြး ႐ႈိက္ငင္ ။
ကိုယ္, စိတ္ ဒုကၡ ၊ ျပင္းျပ ပူပင္ ။
ေလာက စက္ ၊ ျဖစ္ ပ်က္ ထာ၀စဥ္ ။

၃။ အသံႏွင့္နား ၊ မျခား ဆုံရင္ ။
ၾကား, ေတြ႔ ခံစား ၊ မွတ္သားစီရင္ ။
မ႐ႈၾကားခိုက္ ၊ ၾကား ၾကိဳက္စြဲခင္ ။
ကံဘ၀ ၊ ျဖစ္ရေကာင္းဆိုးပင္ ။

၄။ အနံ႔ ႏွာေခါင္း ၊ ေလေၾကာင္းသင့္ရင္ ။
နံ, ေတြ႔ ခံစား ၊ မွတ္သားစီရင္ ။
မ႐ႈ နံခိုက္ ၊ နံ ၾကိဳက္ စြဲခင္ ။
ကံဘ၀ ၊ ျဖစ္ရ ေကာင္းဆိုးပင္ ။

၅။ ရသာ လွ်ာႏွင့္ ၊ ေရ သင့္ဆုံလွ်င္ ။
စား, ေတြ႔ ခံစား ၊ မွတ္သားစီရင္ ။
မ႐ႈ စားခိုက္ ၊ စား ၾကိဳက္စြဲခင္ ။
ကံဘ၀ ၊ ျဖစ္ရ ေကာင္းဆိုးပင္ ။

၆။ ကိုယ္ႏွင့္ ေဖာ႒ဗ္ ၊ ေျမဓာတ္ဆုံရင္ ။
ထိ, ေတြ႔ ခံစား ၊ မွတ္သားစီရင္ ။
မ႐ႈ ထိခိုက္ ၊ ထိ ၾကိဳက္စြဲခင္ ။
ကံဘ၀ ၊ ျဖစ္ရ ေကာင္းဆိုးပင္ ။

၇။ ႏွလုံး မန ၊ ဓမၼ ဆုံရင္ ။
ၾကံ, ေတြ႔ ခံစား ၊ မွတ္သားစီရင္ ။
မ႐ႈ ၾကံခိုက္ ၊ ၾကံ ၾကိဳက္စြဲခင္ ။
ကံဘ၀ ၊ ျဖစ္ရ ေကာင္းဆိုးပင္ ။

၈။ ဘ၀ကံရွိ ၊ ဇာတိဖြားျမင္ ။
အို ေသ ပူေဆြး ၊ ငိုေၾကြး ႐ႈိက္ငင္ ။
ကိုယ္ စိတ္ ဒုကၡ ၊ ျပင္းျပ ပူပင္ ။
ေလာက စက္ ၊ ျဖစ္ပ်က္ ထာ၀စဥ္ ။

၉။ မ်က္စိ, အဆင္း ၊ အလင္းဆုံရင္ ။
ျမင္, ေတြ႔ , ခံစား ၊ မွတ္သားစီရင္။
႐ႈမွတ္ ျမင္ခိုက္ ၊ ျမင္ ၾကိဳုက္ ကင္းစင္ ။
ကံဘ၀ ၊ ဥာဏ္က မွတ္သုတ္သင္ ။

၁၀။ ေကာင္းဆိုးကံဘ၀ ၊ ဥာဏ္က သတ္ရင္ ။
ျဖစ္, အိုေသလဲ ၊ ျပတ္စဲ ကင္းစင္ ။
ပူေဆြး ငိုေၾကြး ၊ ၀ဋ္ေဘး ကုန္စင္ ။
ေလာကစက္ ၊ က်ိဳးပ်က္ နိဗၺာန္၀င္ ။

၁၁။ အသံႏွင့္နား ၊ မျခား ဆုံရင္ ။
ၾကား, ေတြ႔ ခံစား ၊ မွတ္သားစီရင္ ။
႐ႈမွတ္ ၾကားခိုက္ ၊ ၾကား ၾကိဳက္ ကင္းစင္ ။
ကံဘ၀ ၊ ဥာဏ္က မွတ္သုတ္သင္ ။

၁၂။ အနံ႔ ႏွာေခါင္း ၊ ေလေၾကာင္းသင့္ရင္ ။
နံ, ေတြ႔ ခံစား ၊ မွတ္သားစီရင္ ။
႐ႈမွတ္နံခိုက္ ၊ နံ ၾကိဳက္ ကင္းစင္ ။
ကံဘ၀ ၊ ဥာဏ္က မွတ္သုတ္သင္ ။

၁၃။ ရသာ လွ်ာႏွင့္ ၊ ေရ သင့္ဆုံလွ်င္ ။
စား, ေတြ႔ ခံစား ၊ မွတ္သားစီရင္ ။
႐ႈမွတ္ စားခိုုက္ ၊ စား ၾကိဳက္ကင္းစင္ ။
ကံဘ၀ ၊ ဥာဏ္က မွတ္သုတ္သင္ ။

၁၄။ ကိုယ္ႏွင့္ ေဖာ႒ဗ္ ၊ ေျမဓာတ္ဆုံရင္ ။
ထိ, ေတြ႔ ခံစား ၊ မွတ္သားစီရင္ ။
႐ႈမွတ္ ထိခိုက္ ၊ ထိ ၾကိဳက္ကင္းစင္ ။
ကံဘ၀ ၊ ဥာဏ္က မွတ္သုတ္သင္ ။

၁၅။ ႏွလုံး မန ၊ ဓမၼ ဆုံရင္ ။
ၾကံ, ေတြ႔ ခံစား ၊ မွတ္သားစီရင္ ။
႐ႈမွတ္ ၾကံခုိက္ ၊ ၾကံ ၾကိဳက္ ကင္းစင္ ။
ကံဘ၀ ၊ ဥာဏ္က မွတ္သုတ္သင္ ။

၁၆။ ေကာင္းဆိုး ကံဘ၀ ၊ ဥာဏ္ကသတ္ရင္ ။
ျဖစ္ အို ေသလဲ ၊ ျပတ္စဲ ကင္းစင္ ။
ပူေဆြး ငိုေၾကြး ၊ ၀ဋ္ေဘး ကုန္စင္ ။
ေလာကစက္ ၊ က်ိဳးပ်က္ နိဗၺာန္၀င္ ။ ။

ေက်းဇူးရွင္ ဆရာေတာ္ သုဇာတမေထရ္
ရန္ကုန္ၿမိဳ႔၊ မဟာစည္သာသနာ့ရိပ္သာ၊
နာယက ကမၼ႒ာနာစရိယ၊ ၾသ၀ါဒါစရိယ

ဆယ့္ႏွစ္လရာသီပန္း

2 comments
ပန္းကံံ႔ေကာ္ ေရႊစံကား
ေငြသားႏု စံပယ္မွန္။
မုေလး၊ ခတၱာ ႏွင့္
ေရႊရင္းမာ* ၾကာ ခ၀ဲ
ဖြဲ စ ႏွင္းလွ်ံ၊
သဇင္ က်န္
ခြာတန္ ႏွင့္ ေပါက္လဲ။
ပြင့္၀တ္ကယ္ ေရႊဖီမင္း
သင္းထံုန႔ံကဲ။

ကင္း၀န္မင္းႀကီး

ကထိန္သကၤန္းအေၾကာင္း သိေကာင္းစရာ

1 comments
29-10-2009
အလွဴေရစက္လက္ႏွင့္မကြာ လွဴဒါန္းၾကေသာ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာတုိ႔ နယ္္ပယ္၌ “ေက်ာင္းမွာ သိမ္၊ သကၤန္းမွာ ကထိန္” ဟူေသာ ဆုိရုိးစကားေလးကုိ လူတုိင္း ၾကားဘူးၾကမည္ထင္ပါသည္။ ေက်ာင္းလွဴတာျခင္း အတူတူ “သိမ္ေက်ာင္း” လွဴတာက ပုိျမတ္သည္ဟု ဆုိလုိရင္းျဖစ္ေပသည္၊အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ သိမ္ ေက်ာင္းသည္ ရဟန္းျပဳျခင္း၊ ဥပုသ္ ျပဳျခင္း၊ အျခားေသာ သံဃာ့ကိစၥတုိ႔ကို ျပဳလုပ္ျခင္းတုိ႔၌ အက်ဳိးျပဳေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေပသည္။ ထုိ႔အတူ သကၤန္းလွဴတာျခင္း အတူတူ “ကထိန္သကၤန္း” လွဴ ဒါန္းခြင့္ရျခင္းက ပုိျမတ္သည္ဟု ဆုိလုိျခင္း ျဖစ္ေပသည္၊ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ကထိန္ သကၤန္း လွဴဒါန္းရာ၌ ထူးျခားခ်က္မ်ားစြာ (စည္းကမ္း မ်ားစြာ)ရွိေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္ေပသည္။ ကထိန္ သကၤန္းအလွဴ၏ထူးျခားခ်က္(စည္းကမ္းတုိ႔ )ကုိ အနည္း ငယ္မွ် ရွင္းျပပါဦးမည္၊ ကထိန္သည္ လွဴဒါန္းမႈ ျဖစ္ေပၚ လာပံုအားျဖင့္လည္းေကာင္း၊ အခ်ိန္ကာလအားျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ အလွဴခံအားျဖင့္လည္းေကာင္း ၊ လွဴဒါန္းဖြယ္ရာ ပစၥည္းအားျဖင့္လည္းေကာင္း၊ လွဴနည္းအားျဖင့္လည္းေကာင္း၊ (၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္ ကင္းလြတ္ခြင့္ရျခင္း )အက်ိဳး အားျဖင့္ လည္းေကာင္း ၊ တစ္ျခားေသာ ဒါနတုိ႔ႏွင့္မတူ “ မူ”မ်ားစြာ ထူးျခားေန သည္ကုိ ေတြ႔ရွိႏုိင္ေပသည္။

၁။ တျခားေသာ ပစၥည္းတုိ႔ကို လုိအပ္လွ်င္ မိဘကိုေသာ္လည္းေကာင္း ၊ေဆြမ်ဳိးကုိေသာ္လည္း ေကာင္း ၊ဖိတ္မာန္ထားသူ (ရဟန္းဒကာ ရဟန္းအမ စသူ) တုိ႔ကိုေသာ္လည္းေကာင္း ႏႈတ္ျမြက္၍ အလွဴခံ ေကာင္း (ေတာင္းေကာင္း )၏ ၊ကထိန္သကၤန္းကိုကား မိဘကို ေသာ္မွလည္း ႏႈတ္ျမြက္၍ သိေစျခင္းငွာ (အလွဴခံျခင္းငွာ) မအပ္ေပ၊ တစ္ျခားသူတုိ႔ကိုကား အဘယ္မွာ ဆုိဘြယ္ရာ ရွိပါေတာ့အံ့နည္း၊ သူ႔အလုိလို သဒၶါတရားျဖစ္ေပၚ၍ လွဴေသာ ကထိန္သကၤန္းကိုသာ အလွဴခံခြင့္ရွိ၏၊ အလွဴ ခံေကာင္း၏ ၊ ( ေကာင္းကင္မွ က်လာေသာ သန္႔ရွင္း ၾကည္လင္ေသာ မုိးေရမုိးေပါက္ကဲ့သုိ႕သဒၶါတရား သန္႕ သန္႔ ေလးျဖင့္လွဴေသာ “ကထိန္သကၤန္း” ျဖစ္ရေပမည္။ ယင္းကဲ့သုိ႕ေသာ ကထိန္သကၤန္းကိုပင္ “မုိးက်ကထိန္” ဟု ေျပာဆုိၾကျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ (ကထိနံနာမ အတိဥကၠ႒ံ ၀႗တိ ၊ မာတရမၸိ၀ိညာေပတုံ န၀႗တိ၊အာကာသေတာ ၾသတိဏၰသဒိသေမ၀ ၀႗တိ ၊)

၂။ကထိန္သကၤန္းသည္တစ္ျခားေသာ လွဴဖြယ္ တုိ႕ကဲ့သို႔ လွဴခ်င္သည့္အခ်ိန္လွဴခြင့္ မရေပ၊ သတ္မွတ္ ထားေသာ သီတင္းကြ်တ္ လျပည့္ေက်ာ္(၁) ရက္ေန႔မွ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ထိ တစ္လတိတိ အခ်ိန္ကာလ အတြင္းသာ လွဴခြင့္ရွိ၏။ ( ကထိန္ခင္းခြင့္ ရွိ၏ ) က်န္ေသာ အခ်ိန္မ်ား၌ကား လွဴခြင့္ လုံး၀ မရွိေပ၊ ထို႔ျပင္ ကထိန္သကၤန္းသည္ တစ္ႏွစ္မွ တစ္လ၊တစ္လမွ တစ္ရက္၊ တစ္ရက္မွ (တစ္ေက်ာင္း ) တစ္ၾကိမ္သာ လွဴခြင့္ ရွိေလသည္။

၃။လွဴဖြယ္ပစၥည္းအားျဖင့္ ကထိန္ခင္းရန္ အတြက္ သင္းပုိင္၊ ဧကသီ ၊ ဒုကုဋ္ ( ႏွစ္ထပ္ ) သကၤန္းတုိ႔တြင္ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္ရေပမည္။ ( တျခားေသာ လွဴဖြယ္ပစၥည္းမ်ားကုိ အျခံအရံအျဖစ္ လွဴဒါန္းႏုိင္ပါသည္ )

၄။ လွဴနည္းအားျဖင့္သံဃိကဒါနအျဖစ္ သံဃာ အားသာ လွဴဒါန္းရမည္ျဖစ္ေပသည္။
(ပုဂိၢဳလ္စြဲျဖင့္ ပုဂၢလိကဒါနအျဖစ္ လုံး၀မလွဴေကာင္းေပ)၊ သံဃာေတာ္မ်ားက ထုိသကၤန္းကို အလွဴခံယူျပီး သိမ္အတြင္း၌ ဉတ္ကမၼ၀ါ ရြတ္ဖတ္၍ သင့္ေတာ္သည့္ ရဟန္းေတာ္ တစ္ပါးပါးအား လွဴဒါန္းရ၏ ဉတ္ကမၼ၀ါ ရြတ္ဖတ္၍ လွဴဒါန္းရေသာေၾကာင့္ ကထိန္ခင္းမည့္ သကၤန္းကို “ ဉတ္သကၤန္း” ဟု ေခၚဆုိၾကေလသည္။

၅။အလွဴခံေသာ ရဟန္းသည္လည္း ပုရိမ၀ါ ကပ္၍ (၀ါမက်ိဳး မပ်က္ေသာ ) သီတင္းကြ်တ္ လျပည့္ ေန႔၌ ၀ါမွကြ်တ္ေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္သာအလွဴခံ ခြင့္ ရွိေလသည္။ (ထုိရဟန္းတုိ႔တြင္လည္း ဆင္းရဲႏြမ္းပါး ဆုံးျဖစ္ေသာ ရဟန္းကုိ ပထမဦးစားေပး၍ လွဴဒါန္းရမည္ျဖစ္ေပသည္၊ ထုိရဟန္းမရိွမွ မေထရ္ၾကီးစသည့္ ရဟန္း တစ္ပါးပါးအား လွဴဒါန္း ရမည္ ျဖစ္ေပသည္။

၆။ အက်ဳိးအားျဖင့္ ကထိန္အာနိသင္ရေသာ (ကထိန္ခံေသာ ရဟန္းႏွင့္အႏုေမာဒနာျပဳေသာ) ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္ ႏွင့္သက္ ဆုိင္သည့္ ကင္းလြတ္ခြင့္ (၅) မ်ဳိးကုိ သီတင္းကြ်တ္လျပည့္ေက်ာ္ - ၁ -ရက္ေနမွစ၍ တေပါင္းလျပည့္ ေန႔ထိ ၅ - လ တုိင္တုိင္ ရရွိၾကေလသည္။

ရဟန္းေတာ္မ်ား ရႏုိင္ေသာအက်ဳိး (၅) ပါး

၁။ မပန္မၾကား ၊ လုိရာသြား ၊ ျပစ္မ်ားမသင့္ၿပီ။
ဒကာ ဒကာမတုိ႔၏အိမ္သို႔( ျမိဳ႕တြင္းရြာတြင္းသို႔ ) သြားလုိ သည့္အခါ ထင္ရွားရွိေသာရဟန္းကုိ ခြင့္မပန္ပဲ သြားႏိုင္ ပါသည္ ။ (အကယ္၍ ကထိန္အာနိသင္မရမူ ခြင့္မပန္ပဲ သြားလွ်င္ အာပတ္သင့္၏ )

၂။ သုံးထည္ထဲမွာ ၊ ထားလုိရာ ၊ ထားကာ သြားႏုိင္သည္။
တိစီ၀ရိတ္ဓုတင္ေဆာင္ ရဟန္းေတာ္ ျဖစ္လွ်င္ သကၤန္း သုံးထည္တုိ႕တြင္(သင္းပုိင္ ဧကသီ ဒုကုဋ္ )တစ္ထည္ ထည္ကို ထားခဲ့ျပီး၍ သြားလုိရာ သြားႏုိင္ပါသည္။ (အကယ္၍ ကထိန္အာနိသင္ မရပဲ သကၤန္းတစ္ ထည္ထည္ကုိ ထားခဲ့ျပီး၍ သြားလုိုရာ သြားလွ်င္ အာပါတ္သင့္၏ )

၃။ေလးပါးတူပင္ ၊ ဂိုဏ္းေဘာဇဥ္ ၊ စားလွ်င္ စားႏိုင္သည္။
ပင့္ဖိတ္သူဒကာ၊ ဒကာမတုိ႔က အပင့္အဖိတ္မတတ္၍ အရွင္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္တုိ႔အိမ္ ထမင္းစားၾကြပါ ဘုရား၊ မုန္႔ဟန္းခါးစား ၾကြပါဘုရား၊ စသည္ျဖင့္ မအပ္ေသာ အသုံးအႏႈံးျဖင့္ ပင့္ဖိတ္ေသာ္လည္း ဘုဥ္းေပးခြင့္ ရွိ၏၊(အကယ္၍ ကထိန္အာနိသင္ မရပဲ ဘုဥ္းေပးလွ်င္ အာပါတ္သင့္၏)

၄။ သကၤန္းမ်ားစြာ ၊ ငါးလမွာ ၊ သိမ္းကာ ထားႏုိင္သည္။
မိမိရရွိေသာသကၤန္းကို အဓိ႒ာန္ ၀ိကပၸနာ မျပဳပဲ (သကၤန္းကာလ- ၅ -လအတြင္း ) ထားပုိင္ခြင့္ ရွိသည္၊
( အကယ္၍ ကထိန္အာနိသင္ မရရွိပဲမိမိ ပုိင္သကၤန္းကုိ အဓိ႒ာန္ ၀ိကပၸနာ မျပဳပဲ ထားရွိပါက - ၁၀ - ရက္ေက်ာ္လွ်င္ အာပါတ္သင့္၏)။

၅။သံဃာလွဴျငား ၊ သကၤန္းမ်ား ၊ သူအားသာ ျဖစ္သည္။
ကထိန္ခင္းေသာေက်ာင္း၌ သကၤန္းျဖစ္ေပၚလာတုိင္း ကထိန္ခင္းေသာ(ကထိန္ အာနိသင္ရေသာ) ရဟန္းတုိ႔ ပုိင္ဆုိင္ခြင့္ စိတ္ၾကိဳက္ ေ၀ဘန္ခြင့္ ရွိသည္။ (အကယ္၍ကထိန္အာနိသင္မရပဲ ထုိကဲ့သုိ႕စိတ္ၾကိဳက္ ေ၀ဘန္ လွ်င္ အာပါတ္သင့္ႏုိင္၏ )။
ကထိန္ႏွင့္ပါတ္သက္၍ ရဟန္းေတာ္မ်ား ထူးျခားေသာ အက်ိဳးတုိ႔ကုိ႕ ရရွိႏုိင္သကဲ့သုိ႔ ကထိန္ သကၤန္း လွဴဒါန္းၾကေသာ အလွဴရွင္မ်ားမွာလည္း အက်ဳိးထူး မ်ား ရရွိႏုိင္ပါသည္။

လွဴသူမွာလဲ ၊ နည္းတူပဲ ၊ ရျမဲက်ဳိးငါးမည္ ။

၁။ တားဆီးကင္းကြာ ၊ လြတ္လပ္စြာ ၊ လုိရာသြားႏုိင္သည္ ။
မိမိသြားလိုုရာအရပ္သို႔ အဆီး အတား အပိတ္အပင္ အေႏွာင့္အရွက္မရွိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သြားလာ ႏုိင္သည္။

၂။တာ၀န္ကိစၥ၊ မေလးရ၊ ေပါ့လွေလေတာ့သည္ ။
မည္သည့္ကိစၥပဲ ေဆာင္ရြက္ေဆာင္ရြက္ တာ၀န္ၾကီး ေလးသည္ဟု မရွိ ၊ေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖင့္ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္သည္။

၃။ စားလုိရာမ်ား ၊ စားေသာ္ျငား ၊ ေဘးကား မျဖစ္ျပီ။
မည့္သည့္ အစားအစာကုိပဲစားစား အစား အေသာက္ ေၾကာင့္ ေဘးျဖစ္ျခင္း ၊ အစာအဆိပ္ သင့္ျခင္း မျဖစ္ႏုိင္။ (အစာကုိ ေၾကညက္ ေအာင္ ေခ်ဖ်က္ႏုိင္ေသာ ပါစက ၀မ္းမီးနွင့္ ျပည့္စုံသည္ )။

၄။ ပစၥည္းအမ်ား ၊ သိမ္းပုိက္ထား ၊ ေဘးကား မရွိျပီ။
မိမိပုိင္ဆုိင္ေသာပစၥည္းမ်ား ပ်က္စီးေအာင္ ဖ်က္ဆီး တတ္ေသာ ေဘးရန္မ်ား မက်ေရာက္ႏုိင္။

၅။ ကိုယ့္ပစၥည္းမ်ား ၊ သူတစ္ပါး ၊ ယူသြား ကင္းပသည္ ။
မိမိပိုင္ဆုိင္ေသာ ပစၥည္းဥစၥာမ်ားကုိ မိမိကမေပးပဲ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် မယူႏုိင္ ၊ မသိမ္းပုိက္ႏုိင္။ ကထိန္ဒကာ၊ က်ိဳးငါးျဖာ၊ ေကာင္းစြာ ရႏုိင္သည္။
ထုိ႔ျပင္ ကထိန္သကၤန္းလွဴဒါန္းေသာ အလွဴ ရွင္မ်ားမွာ --ေရႊအဆင္းကဲ့သုို႔ ၀ါ၀င္းေသာ အသား အေရရွိျခင္း၊ ခႏၶာကုိယ္၌ ( ျမဴ စေသာ ) အညစ္ အေၾကး ကင္းစင္ျခင္း ၊ ( အလွဖ်က္ အနာအဆာ မရွိျခင္း ) ၊ ခႏၶာကုိယ္ႏူးညံ့ေျပျပစ္ျခင္း ၊ ကုိယ္ေရာင္ ကုိယ္၀ါ ေတာက္ပျခင္း ၊ ညိဳေရႊျဖဴနီစေသာ ေခတ္ေပၚ အ၀တ္အထည္ အမ်ဳိးမ်ဴိးကို ဆင္ျမန္းခြင့္ ၀တ္ဆင္ခြင့္ရျခင္း ၊ ေက်ာင္းအမၾကီး ၀ိသာခါစသူတို႔ကဲ့သုိ႔ မဟလႅတာ တန္ဆာကုိ ဆင္ျမန္းခြင့္ရရွိ ျခင္းတုိ႔ႏွင့္ အရဟတၱဖုိလ္ေပါက္ နိဗၺာန္မ်က္ေမွာက္ ျပဳႏုိင္ျခင္း ဟူေသာ အက်ဳိးတရားမ်ားစြာ တုိ႔ကိုလည္း ရရွိႏုိင္ ေပသည္။

ကထိန္သကၤန္းျဖစ္ေပၚလာပုံသမုိင္းအက်ဥ္း
သုံးေလာကထြဋ္ထား ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားသည္ သာသနာျပဳရာ၌ ဗဟုိဌာနခ်ဳပ္သဖြယ္ျဖစ္ေသာ သာ၀တၳိျပည္ အနာထပိဏ္သူေဌး ( သူေဌးကေတာ္ပုညလကၡဏေဒ၀ီ ) ေဆာက္လုုပ္လွဴဒါန္းအပ္ေသာ ေဇတ၀န္ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး၌ သီတင္းသုံးေနေတာ္မူ၏။
ထုိစဥ္အခါ ေတာရေက်ာင္း၌ သီတင္းသုံး ေနထိုင္ျခင္း အာရညက ဓုတင္၊ဆြမ္း ခံ၍ဘုဥ္းေပးျခင္း ပိ႑ပါတ္ ဓုတင္၊ လူတုိ႔ကမသုံးလုိ၍ အမိႈက္ပုံစသည္၌ စြန္႔ပစ္ထားေသာ ေျမမႈန္႔အလိမ္းလိမ္းကပ္ျငိေနေသာ အ၀တ္စုပ္ကို သကၤန္းခ်ဳပ္ဆုိးကာ၀တ္ရုံသုံး ေဆာင္ျခင္း ပံသူကူဓု တင္၊ သင္းပုိင္ ဧကသီ ဒုကုဋ္ဟူ ေသာသကၤန္း သုံးထည္ ကုိ အျမဲေဆာင္ျခင္း တိစီ၀ရိက္ဓုတင္၊ ယင္းဓုတင္ အက်င့္ျမတ္တုိ႔ကုိက်င့္ သုံးၾကေသာ ဘဒၵ၀ဂၢီ ညီေနာင္သုံးက်ိပ္တုိ႔သည္ ရွင္ေတာ္ျမတ္ ဘုရားကို ဖူးျမင္ရန္ သာ၀တိၲျပည္ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္သို႔ လာၾက ရာ ၀ါဆုိရက္ နီးကပ္ေန၍ သာ၀တၴိ ျပည္သုိ႕လည္း ၀ါဆုိရန္မမီွေတာ့သည့္အတြက္ လမ္းခရီးအၾကား သာ၀တိၲ ျပည္နွင့္ ေျခာက္ယူဇနာ ေ၀းေသာ (တစ္ယူဇနာ- ၈ -မုိင္ႏႈန္း ) သာေကတျမိဳ႕၌သာ ၀ါဆုိၾကရရွာေလသည္။ ထုိရဟန္းေတာ္သုံးက်ိပ္တုိ႔ သည္ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားႏွင့္ “နီးလွ်က္နဲ႕ေ၀း” ျဖစ္ေနၾကေသာေၾကာင့္ မေပ်ာ္ပိုက္ပဲ တစ္၀ါတြင္းလုံ၊ ေနၾကရေလသည္။
၀ါကားကြ်တ္ေလျပီ၊ သိုု႔ေသာ္ မုိးကား မလြတ္ ေသးေပ၊ မုိးလြတ္သည္ထိလည္း အခ်ိန္ကုန္ခံ၍ ေစာင့္ မေနနုိင္ေတာ့ေပ၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ၀ါကြ်တ္၍ ပ၀ါရဏာျပဳျပီး သည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ မိမိတုိ႔ ၀ါဆုိရာ သာေကတမွ ဘုရားရွင္ သီတင္းသုံးရာ သာ၀တိၳသုိ႔ မုိးထဲေရထဲ ရႊံထဲဗြက္ထဲ မွာပင္ ဘုရားရွင္ကုိ ဖူးျမင္ရန္ ဆႏၵ ျပင္းျပၾကသျဖင့္ မုိးေရစုိရႊဲ ပင္ပမ္းဆင္းရဲစြာ ၾကြေတာ္မူ ၾကရေလသည္။
ဘုရားရွင္ထံေမွာက္ ေရာက္ၾက၍ လက္အုပ္ ခ်ီမုိး ရွိခုိးၾကျပီး သင့္ေတာ္ရာ၌ ထုိင္ေနၾကေသာ ထုိဘဒၵ ၀ဂၢီ ညီေနာင္သုံးက်ိပ္တုိ႔အား ဘုရားရွင္က “ရဟန္းတုိ႕
အသုိ႔နည္း၊ က်န္းမာၾကကုန္၏ေလာ ၊မွ်တၾကကုန္၏ေလာ၊ အညီအညြတ္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ မျငင္းခုံဘဲ ခ်မ္းသာစြာ ၀ါကပ္ခဲ့ၾကပါကုန္၏ေလာ၊ ဆြမ္းအတြက္ မပင္ပမ္းပဲ ရွိၾကပါကုန္၏ေလာ”ဟု ေမးျမန္းေတာ္မူရာ၊ ရဟန္းေတာ္မ်ားက “ က်န္းက်န္းမာမာ မွ်မွ်တတ ညီညီညြတ္ညြတ္ ႏွင့္ ေနခဲ့ၾကရပါသည္ ၊ ဆြမ္းအတြက္ လည္း မပင္ပမ္းပဲ ရွိၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ သာ၀တိၳသုိ႔ ၀ါဆုိမီွရန္ လာၾကပါေသာ္လည္း ၀ါဆုိရက္နီးကပ္လြန္း သျဖင့္ လမ္းခရီးအၾကား သာေကတ၌သာ ၀ါဆုိ ခဲ့ၾကရ ပါသည္၊၀ါကြ်တ္၍ ပ၀ါရဏာျပဳျပီး သည္ဆုိရင္ပဲ မိုးထဲ ေရထဲရႊဲ႕ထဲဗြက္ထဲ စုိရႊဲေသာသကၤန္း မ်ားျဖင့္ပင္ပင္ ပမ္းပမ္း လာခဲ့ၾကရပါသည္ဘုရားဟု” အေၾကာင္းစုံကုိ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားအား ေလွ်ာက္ထားၾကေလသည္။ ထုိပါေ၀ယ်ကတုိင္းသား ရဟန္းေတာ္တို႔၏ ႏွစ္ထပ္ သကၤန္းကုိယ္စီ ေဆာင္ထားၾကလွ်က္ မုိးထဲေရထဲ ရႊြ႔ံထဲ ဗြက္ထဲ၌ မုိးေရမ်ားစုိရႊဲကာ ပင္ပမ္းဆင္းရဲဲၾကီးစြာျဖင့္ -လာၾကရသည္ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ “ အႏုဇာနာမိ ဘိကၡေ၀ ၀ႆံ ၀ု႒ာနံ ဘိကၡဴနံ ကထိနံ အတၳရိတုံ၊ ရဟန္းတုိ႕ ၀ါကြၽတ္ေသာ ရဟန္းတုိ႕အား ကထိန္ခင္းျခင္းငွာ ခြင့္ျပဳ၏” ဟု အစရွိသည္ျဖင့္ ကထိန္ခင္းျခင္း (ကထိန္သကၤန္း) ကုိ ရွင္ေတာ္ ျမတ္ဘုရား ခြင့္ျပဳေတာ္မူပါသည္။

၁။ ဥစၥာဓန၊ ေပါၾကြယ္၀လည္း၊ ေလာဘစုံမက္၊
မလွဴရက္က၊ တသက္လွ်ာ လူျဖစ္နာ၏။

၂။ ဘုရားသာသနာ၊ ႀကံဳေတြ႕ပါလည္း၊ ေကာင္းစြာ
သီလ၊ မတည္ၾကလွ်င္၊ ဘ၀တြက္တာ လူျဖစ္နာ၏။

၃။ သူေတာ္တရား၊ နာရျငားလည္း၊ ေလးစားႀကိဳး
ကုတ္၊ အားမထုတ္က၊ ဆုတ္ယုတ္သင့္မွာ လူျဖစ္နာ၏။

၄။ ဗုဒၶတရား၊ ရွိေနျငားလည္း၊ အမွားႏွစ္ျခဳိက္
လမ္းလြဲလိုက္က၊ အမုိက္ထိပ္ဆုံး လူျဖစ္ရႈံး၏။

၅။ လက္ရွိဘ၀၊ မရႈံးရေအာင္၊ ဒါနသီလာ၊ ဘာ၀နာကုိ၊ မကြာေန႔ည၊ ႀကိဳးစားၾကေလာ့…. ။

အရွင္ကိတၱိဇယ(ေညာင္ကန္ေအး)